Psalm 59
Red mij van mijn vijanden
Vertrouwen in de woestijn · 1773
Vers 1
Verlos mij van de dwingelanden.
Uw heil zij, tegen 't wreed geweld,
Mij tot een hoog vertrek gesteld.
Mijn God, 't behaag' U, mij t' ontzetten;
Daar d' overtreders van Uw wetten,
Die niet dan slinkse gangen gaan,
Bloeddorstig mij naar't leven staan.
Vers 2
Zie, hoe zij mijne ziel belagen;
Zij zijn doldriftig op de been,
En rukken al hun macht bijeen;
Schoon ik geen misdaad heb bedreven,
Die stof tot wraakzucht konde geven.
Waak op, ontmoet mij, en beschouw,
Hoe 'k op Uw macht alleen vertrouw.
Vers 3
Als Isrels God U t' openbaren;
Ontwaak, en straf dit heidendom;
Dat niemand Uwe wraak ontkom'.
Zij trekken, trots op wanbedrijven,
Waardoor zij trouw'loos 't onrecht stijven,
De stad om, aan den avondstond,
En ieder tiert, gelijk een hond.
Vers 4
Ten mond' uit; ja, geslepen zwaarden
Zijn op hun lippen; ieder woord
Is schimp, vervloeking, wraak en moord.
"Wie hoort het?" vragen z' onder 't woeden.
Maar Gij, o Schutsheer aller goeden,
Zult hen belachen, en den spot
Haast drijven met al 't heidens rot.
Vers 5
Maar ik, ik sla op U mijn ogen;
Ik wacht op Uwe hulp, o HEER;
Gij zijt mijn hoog vertrek, mijn eer.
'k Zal God met goedertierenheden
Mij eerlang tegemoet zien treden,
En mij welhaast gewroken zien,
Aan hen, die listig mij bespiên.
Vers 6
Opdat mijn volk, van angst ontheven,
Uw oordeel tevens niet vergeet'.
Uw macht, als Gij ter vierschaar treedt,
Doe elk van hen als balling zwerven,
En, 't kwaad ten spiegel, schand'lijk sterven;
Ja, werp, o God, mijn Schild, hen neer,
Als trotse schenders Uwer eer.
Vers 7
En valse lippen 't hart doorwonden,
Gevangen in hun hovaardij;
Vergeld hun vloek, hun razernij;
De leugens, die zij snood verdichten;
't Betaamt U, hen gestreng te richten.
Verteer z' in grimmigheid; Uw kracht
Verteer', verdelg' dat snood geslacht.
Vers 8
Dat God als Heerser is gezeten,
In Jacobs erf, dáár 't kwade weert,
Ja, tot aan 's aardrijks eind regeert.
Laat, als het licht begint te dalen,
Hen wederkeren, zoeken, dwalen,
Vol ongeduld, van pad tot pad,
Als honden tierend om de stad.
Vers 9
Omzwerven, en op nare wegen
Vernachten in de duisternis,
Schoon geen van hen verzadigd is.
Maar ik zal U mijn sterkte noemen,
Uw goedheid 's morgens vrolijk roemen,
En zingen, met een dankb'ren geest:
"Gij zijt mijn hoog vertrek geweest."
Vers 10
Mijn toevlucht waart, van U gewagen;
Van U, mijn sterkte, zij mijn zang
En snarenspel, mijn leven lang.
Ik heb in nood, aan God verbonden,
In Hem mijn hoog vertrek gevonden;
In God, wiens goedertierenheid
Zich over mij heeft uitgebreid.
Agtergrond
Psalm 59 wordt traditioneel toegeschreven aan David, geschreven tijdens de belegering van zijn toevluchtsoord; historisch reflecteert het de bedreiging van vijanden in de woestijnachtige omgeving van Juda, waar het vertrouwen op God centraal stond.
Kernboodskap
De psalmist roept God aan als bescherming en toevlucht te midden van vijandige krachten, en uit een onwankelbaar vertrouwen dat God zijn ‘hoog vertrek’ is, zelfs in de dorre, verlaten woestijn van wanhoop.
Vir vandag
Vandaag nodigt deze psalm ons uit ons geloof te stellen in moeilijke, ‘woestijn’-situaties—zoals isolatie of onzekerheid—door God te zien als veilige haven en bron van kracht, en ons te richten op gebed en dankbaarheid ondanks angst.
Verdiepingsvrae
Hoe kan het beeld van een ‘hoog vertrek’ ons helpen om te gaan met gevoelens van verlatenheid in de moderne ‘woestijn’ van ons leven?
Welke aspecten van Davids vertrouwen op God kunnen we toepassen wanneer we geconfronteerd worden met persoonlijke of maatschappelijke vijandigheid?
Op welke manieren kunnen we God als bron van bescherming en dankbaarheid erkennen wanneer de omstandigheden ons emotioneel en spiritueel uitputten?
Die KI het die psalmteks en die insig as konteks.
KI kan foute maak. Gebaseer op psalmteks en Christelike eksegese.