Psalm 90
Leer ons onze dagen tellen
Rouw en troost · 1773
Vers 1
Voor ons geweest een toevlucht in gevaren.
Eer berg en rots uit niet geboren waren,
Eer d' aarde rustt' op hare grondpilaren,
Van eeuwigheid, o God Die eeuwig leeft,
Zijt Gij de God, Die eind noch oorsprong heeft.
Vers 2
Kan door een wenk den mens zijn broosheid leren;
Uw wenk alleen, al schijnt ons niets te deren,
Verbrijzelt ons, doet ons tot aarde keren;
Want in Uw oog zijn duizend jaren, HEER,
Een enk'le dag, een nachtwaak, en niets meer.
Vers 3
Is, als een slaap, een ijd'le droom, vervlogen;
Zij zijn als 't gras, dat 's morgens, overtogen
Met frissen dauw, in bloei staat voor elks ogen,
Maar 's avonds, als het afgesneden wordt,
Op 't open veld in weinig tijds verdort.
Vers 4
Uw gramschap doet ons hart van doodsschrik beven,
O God, als Gij, in majesteit verheven,
Het onrecht, dat w' in 't openbaar bedreven,
En 't kwaad, door ons in 't heimelijk verricht,
In 't licht stelt voor Uw glansrijk aangezicht.
Vers 5
Dan wenden, dan verdwijnen onze jaren;
Wij zien hen, als gedachten, henenvaren;
Of, blijft Uw gunst ons in het leven sparen,
Dan klimmen wij ten hoogste tot den top
Van zeventig of tachtig jaren op.
Vers 6
Baart dikwijls smart, geeft dikwijls stof tot klagen;
Daar zorg, verdriet en jammerlijke plagen
Steeds, beurt om beurt, de matte ziel doorknagen.
De levensdraad wordt schielijk afgesneên;
Wij schenen sterk, en ach, wij vliegen heen.
Vers 7
Wie vreest dien recht geduchtste Macht der machten?
Leer ons den tijd des levens kost'lijk achten,
Opdat ons hart de wijsheid moog' betrachten.
Keer weder, HEER, Uw gunst koom' ons te stâ;
Hoe lang ontzegt G' uw knechten Uw genâ?
Vers 8
Laat, met het licht, haar licht voor ons verrijzen;
Zo zal ons hart op liefelijke wijzen,
Uw goedheid, al ons ov'rig leven, prijzen.
Verblijd ons naar de maat van onzen druk,
En naar den tijd van al ons ongeluk.
Vers 9
En laat Uw werk aan Uwe knechten blijken,
Uw heerlijkheid niet van hun kind'ren wijken;
Uw liefd', Uw macht behoed' ons voor bezwijken;
Sterk onze hand, en zegen onze vlijt;
Bekroon ons werk, en nu, en t' allen tijd'.
Background
Psalm 90, traditioneel toegeschreven aan Mozes, is de oudste psalm en wordt beschouwd als een reflectie op de vergankelijkheid van de mens in contrast met Gods eeuwigheid; hij werd in de liturgie van zowel Joodse als christelijke erediensten gebruikt als een gebed in tijden van rouw. Theologisch benadrukt de psalm de breekbaarheid van menselijk leven, de onvermijdelijke dood en de noodzaak van goddelijke genade en troost.
Core message
De kern van Psalm 90 is dat de menselijke levensduur kort en kwetsbaar is, terwijl God eeuwig en onveranderlijk blijft; in het aangezicht van lijden en rouw roept de psalm om God’s barmhartigheid en een bewust besef van de kostbaarheid van elk moment op.
For today
Vandaag nodigt deze psalm ons uit om bij verlies en verdriet ons te wenden tot God voor troost, ons te herinneren aan de vergankelijkheid van ons bestaan en ons leven te richten op wijsheid, dankbaarheid en goddelijke genade.
In-depth questions
Hoe kan het besef van de korte levensduur ons helpen om prioriteiten te stellen in ons dagelijks leven?
Op welke manieren ervaren gelovigen Gods troost in momenten van rouw, en hoe kan dat worden versterkt?
Wat betekent het om God’s genade te zoeken in het licht van de onvermijdelijke dood, volgens Psalm 90?
The AI uses the psalm text and the insight as context.
AI can make mistakes. Based on psalm text and Christian exegesis.