Psalm 103
Loof de HEERE mijn ziel
Boek IV · 1773
Vers 1
Verhef Zijn naam, zo groot, zo heilig t' achten;
Och of nu al, wat in mij is, Hem preez'!
Loof, loof, mijn ziel, den Hoorder der gebeden;
Vergeet nooit één van Zijn weldadigheden;
Vergeet ze niet; 't is God, die z' u bewees.
Vers 2
Hoeveel het zij, genadig wil vergeven;
Uw krankheên kent en liefderijk geneest;
Die van 't verderf uw leven wil verschonen,
Met goedheid en barmhartigheên u kronen;
Die in den nood uw redder is geweest.
Vers 3
En 't goede tot verzading doet ontvangen;
Uw jeugd vernieuwt, gelijk eens arends jeugd.
De HEER doet recht, is heilig in Zijn richten;
Treft iemand druk, Hij wil den druk verlichten,
En hart en mond vervullen met Zijn vreugd.
Vers 4
Aan Isrels zaad, tot hun behoud genegen,
Zijn daân getoond, en trouw'lijk hen geleid.
Barmhartig is de HEER en zeer genadig;
Schoon zwaar getergd, lankmoedig en weldadig;
De HEER is groot van goedertierenheid.
Vers 5
Noch eeuwiglijk Zijn gramschap ons doen lijden.
Hij is het, die ons Zijne vriendschap biedt.
Hij handelt nooit met ons naar onze zonden;
Hoe zwaar, hoe lang wij ook Zijn wetten schonden,
Hij straft ons, maar naar onze zonden niet.
Vers 6
Zo groot is ook voor allen, die Hem vrezen,
De gunst, waarmee Hij hen wil gadeslaan;
Zo ver het west verwijderd is van 't oosten,
Zo ver heeft Hij, om onze ziel te troosten,
Van ons de schuld en zonden weggedaan.
Vers 7
Op teder kroost ooit zijn ontfermend' ogen,
Dan Isrels HEER op ieder, die Hem vreest;
Hij weet, wat van Zijn maaksel zij te wachten,
Hoe zwak van moed, hoe klein wij zijn van krachten,
En dat wij stof, van jongs af, zijn geweest.
Vers 8
Gelijk een bloem, die op het veld verheven,
Wel sierlijk pronkt, maar kracht'loos is en teêr;
Wanneer de wind zich over 't land laat horen,
Dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat verloren;
Men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer.
Vers 9
In eeuwigheid altoos dezelfde wezen;
Zijn trouw rust zelfs op 't late nageslacht,
Dat zijn verbond niet trouweloos wil schenden,
Noch van Zijn wet afkerig d' oren wenden,
Maar die, naar eis van Gods verbond, betracht.
Vers 10
Een troon gevest in Zijne hemelwoning;
Zijn koninkrijk heerst over 't wereldrond.
Looft, looft, den HEER, gij Zijne legermachten,
Gij eng'len, die Hem dient met heldenkrachten,
En vaardig past op 't woord van Zijnen mond.
Vers 11
Wier lust het is, op Zijnen wenk te staren.
Dat hemel, aard', en zee, en berg, en dal,
Hoe ver men ook Zijn schepter ziet regeren,
Nu Zijnen naam en grote deugden eren;
En gij, mijn ziel, loof gij Hem bovenal.
Achtergrond
Psalm 103, attributed to David, is a post‑exilic hymn of thanksgiving that reflects Israel’s renewed covenant after the return from Babylon, emphasizing God’s merciful character. The psalm belongs to the fourth collection of Psalms (Psalms 90‑106), a group marked by themes of divine kingship and restoration. Its language mixes Hebrew poetry with vivid natural imagery to illustrate human frailty versus divine steadfast love.
Kernboodschap
The core message exhorts the worshipper to praise God for His abundant mercy, forgiveness, and covenant‑faithfulness, highlighting that God’s compassion is as vast as the heavens and as enduring as His promises. It juxtaposes divine compassion with human transience to provoke awe and gratitude, urging continual remembrance of God’s deeds. The repeated calls to “loof” (praise) reinforce an active, communal response to God’s benevolence.
Voor vandaag
Believers today are called to cultivate a habit of daily gratitude, recalling specific acts of divine grace in personal and communal life. This gratitude should translate into compassionate action toward others, mirroring God’s mercy. Corporate worship can incorporate repetitive praise to embed remembrance of God’s covenantal love into the rhythm of church life.
Verdiepingsvragen
Hoe beïnvloedt de tegenstelling tussen God’s eeuwige goedertierenheid en de vergankelijkheid van het menselijk leven onze houding van aanbidding?
Op welke manieren kan de herhaalde oproep tot ‘loof’ in Psalm 103 geïntegreerd worden in moderne liturgische structuren?
Wat leert de beschrijving van het verbond (versen 4‑9) ons over de verhouding tussen goddelijke gerechtigheid en menselijke zonde in hedendaagse ethische beslissingen?
De AI heeft de psalmtekst en het inzicht als context.
AI kan fouten maken. Gebaseerd op psalmtekst en christelijke exegese.